به گزارش تجارت، معدن و فولاد: گشایش انبار گندله شرکت معدنی و صنعتی گهرزمین در بورس کالای ایران و ثبت عملیات اوراق بهادارسازی به ارزش حدود پنج هزار میلیارد تومان، فراتر از یک تحول در شیوه عرضه و فروش محصول، نشانه ای از تغییر رویکرد در مدیریت دارایی های صنعتی و تأمین مالی زنجیره فولاد است.
ورود محصولات معدنی و فولادی به ابزارهای نوین مالی، یکی از مسیرهای مهم برای کاهش وابستگی بنگاه های صنعتی به شیوه های سنتی تأمین مالی و افزایش کارایی معاملات در زنجیره تولید است.
در همین چارچوب، گشایش انبار گندله شرکت معدنی و صنعتی گهرزمین در بورس کالای ایران و انتشار گواهی سپرده کالایی این محصول را باید فراتر از یک اقدام معاملاتی ارزیابی کرد؛ اقدامی که می تواند زمینه پیوند عمیق تر میان ظرفیت های تولیدی صنعت معدن و فولاد با ابزارها و ساز و کارهای بازار سرمایه را فراهم کند.
اهمیت این رویداد در درجه نخست به ماهیت گواهی سپرده کالایی بازمی گردد. در این سازوکار، کالای مشخصی پس از طی فرآیندهای پذیرش، انبارش و تأیید استانداردهای مربوط، پشتوانه صدور اوراقی قرار می گیرد که قابلیت معامله در بورس کالا دارند. به این ترتیب، محصولی که پیش از این از مسیر معاملات فیزیکی و قراردادهای مستقیم میان تولیدکننده و خریدار مبادله می شد، امکان حضور در یک بستر رسمی و شفاف معاملاتی را پیدا می کند. این تحول به معنای تبدیل موجودی انبار به دارایی قابل معامله و ایجاد انعطاف بیشتر در مدیریت سرمایه در گردش شرکت هاست.
برای شرکتی مانند گهرزمین که در بخش مهمی از زنجیره تأمین مواد اولیه فولاد فعالیت می کند، چنین اقدامی می تواند چند پیامد اقتصادی داشته باشد. نخستین اثر، کمک به مدیریت نقدینگی و سرمایه در گردش است. شرکت های معدنی و صنعتی برای استمرار تولید، توسعه طرح ها، تأمین تجهیزات و پوشش هزینه های عملیاتی به منابع مالی قابل اتکا نیاز دارند.
در شرایطی که تأمین مالی بانکی با محدودیت هایی از جمله هزینه تسهیلات، وثایق و زمانبر بودن فرآیندها مواجه است، استفاده از ظرفیت بازار سرمایه می تواند مسیرهای مکملی برای بهره برداری اقتصادی از دارایی های موجود ایجاد کند. گواهی سپرده کالایی این امکان را فراهم می کند که محصول انبارشده، پیش از آنکه الزاماً به شکل سنتی به فروش برسد، وارد چرخه معاملات شود و امکان دسترسی به نقدینگی را تسهیل کند.
دومین دستاورد این سازوکار را باید در شفافیت قیمت گذاری جست و جو کرد. در بازارهایی که بخش قابل توجهی از معاملات از طریق توافق های مستقیم انجام می شود، دسترسی فعالان به اطلاعات یکپارچه درباره قیمت، حجم عرضه و تقاضا همیشه به یک اندازه فراهم نیست. حضور گندله گهرزمین در بورس کالا می تواند با تجمیع عرضه و تقاضا در بستری رسمی، به کشف قیمت شفاف تر و قابل استناد تر کمک کند. چنین ساز و کاری برای خریداران نیز اهمیت دارد؛ زیرا امکان مقایسه قیمت ها، برنامه ریزی بهتر برای خرید مواد اولیه و کاهش بخشی از هزینه های جست و جو و معامله را فراهم می آورد.
از منظر زنجیره فولاد نیز این اقدام واجد اهمیت است. گندله یکی از حلقه های اصلی تأمین مواد اولیه واحدهای احیای مستقیم محسوب می شود و هرگونه بهبود در سازوکار خرید و فروش آن می تواند بر مدیریت تأمین خوراک واحدهای پاییندستی اثر بگذارد.
ایجاد بستری شفاف و استاندارد برای معامله گندله، در صورت استقبال تولیدکنندگان و مصرف کنندگان، می تواند به کاهش اصطکاک معاملاتی، افزایش قابلیت پیش بینی بازار و تسهیل ارتباط میان عرضهکنندگان و فولادسازان کمک کند. به بیان دیگر، بازار سرمایه در این مدل محلی برای مبادله اوراق نیست، بلکه می تواند به زیرساختی برای سامان دهی بخشی از تجارت مواد اولیه صنعتی تبدیل شود.
ارزش حدود پنج هزار میلیارد تومانی این عملیات نیز از منظر مقیاس اقتصادی قابل توجه است. ثبت چنین حجمی در قالب گواهی سپرده کالایی، ظرفیت بالقوه این ابزار را برای ورود به معاملات بزرگ صنعتی نشان می دهد و می تواند راه را برای استفاده گسترده تر سایر شرکت های معدنی و فولادی از ابزارهای مشابه هموار کند.
با این حال، موفقیت این تجربه به ارزش اولیه اوراق منتشرشده وابسته نیست؛ بلکه به میزان استقبال خریداران، عمق معاملات ثانویه، استمرار عرضه، کیفیت خدمات انبارداری و اعتماد فعالان بازار بستگی دارد.
البته تحقق کامل مزایای این ابزار نیازمند رعایت مجموعه ای از الزامات است. استانداردسازی دقیق محصول، نظارت مستمر بر کیفیت و کمیت موجودی انبار، شفافیت در فرآیند تحویل و تسویه و وجود نقدشوندگی کافی در بازار، از جمله عواملی هستند که می توانند اعتماد خریداران و سرمایه گذاران را تقویت کنند. در غیر این صورت، حتی یک ابزار مالی با ظرفیت بالا نیز ممکن است در عمل با محدودیت استقبال و گردش معاملات رو به رو شود.
در نهایت، اقدام گهرزمین را می توان گامی در جهت عبور از نگاه سنتی به فروش محصولات معدنی و حرکت به سمت مدیریت مالی هوشمندانه تر دارایی های صنعتی دانست. اهمیت راهبردی این تجربه زمانی آشکار تر می شود که سایر شرکت های زنجیره معدن و فولاد نیز از ظرفیت ابزارهای بازار سرمایه برای تأمین مالی، مدیریت موجودی و توسعه معاملات شفاف استفاده کنند.
پیوند میان صنعت و بازار سرمایه زمانی به یک مزیت پایدار تبدیل خواهد شد که از سطح انتشار یک ابزار مالی فراتر برود و به بخشی از الگوی مدیریت اقتصادی بنگاه ها بدل شود؛ الگویی که در آن، محصول تولید شده علاوه بر ارزش صنعتی، از ظرفیت های مالی و معاملاتی نیز برخوردار است.
منبع: تیتر20