پیش از بحران کرونا، چین برنامه‌ریزی کرده بود تا سال ۲۰۵۰ به هدف صفر کردن انتشار کربن در صنعت فولاد دست یابد و هند نیز این هدف را برای سال ۲۰۶۰ تعیین کرده بود. اما شرایط پیش‌آمده و محدودیت‌های انرژی باعث شد هر دو کشور برنامه‌های خود را ۱۰ سال به‌تعویق بیندازند. چین در سال ۲۰۲۲ رسما اعلام کرد که هدف سبز کردن کامل صنعت فولاد را به سال ۲۰۶۰ موکول کرده است و هند نیز زمان دستیابی به این هدف را به سال ۲۰۷۰ تغییر داد.

مدیریت انرژی، اصلاح مسیر صادرات، گسترش سبد تولید، مقابله با سیاست‌های ناپایدار و هماهنگی بین‌بخشی از محورهایی بودند که در کمیته راهبری شانزدهم شرکت فولاد خوزستان به‌عنوان عوامل کلیدی برای عبور از بحران و تثبیت جایگاه صنعت فولاد ایران مطرح شدند. عواملی که صرفاً به یک شرکت محدود نمی‌شود، بلکه تصویری دقیق از وضعیتی است که تمامی بازیگران صنعت فولاد در آن قرار دارند.

صنعت فولاد ایران به‌عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه صنعتی و اقتصادی کشور، ظرفیت‌های بالقوه‌ای برای رشد تولید و صادرات دارد. ایران با داشتن منابع غنی مواد اولیه، زیرساخت‌های گسترده فولادسازی و جایگاه دهمین تولیدکننده فولاد در جهان، توان آن را دارد که تولید خود را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهد و سهم بیشتری از بازارهای جهانی را تصاحب کند. اما یک مانع اساسی، این ظرفیت عظیم را مهار کرده است: محدودیت‌های شدید انرژی.

بنا بر این آمار در هفت ماهه نخست سال ۲۰۲۴ میلادی (ماه‌های ژانویه تا ژوئیه) یک میلیارد و ۱۰۷ میلیون و ۲۰۰ هزار تن فولاد در جهان تولید شد و این حجم از تولید نسبت به مدت مشابه سال ۲۰۲۳، ۰.۷درصد کاهش داشت.