در حالی که ایران یکی از بزرگ‌ترین ذخایر سنگ آهن در منطقه را در اختیار دارد، اما سیاست‌های صادراتی فعلی در حوزه زنجیره فولاد، به تقویت خام‌فروشی و هدررفت سرمایه ملی منجر شده‌اند. صادرات گندله، کنسانتره و سنگ آهن با تعرفه‌های پایین و ارزش افزوده کافی، نه‌تنها به زیان صنعت داخلی تمام شده، بلکه بازار داخلی را نیز دچار نوسانات جدی کرده است.

سال ۱۴۰۳ برای صنعت فولاد ایران، به‌ویژه در بخش فولادهای میانی (بیلت و بلوم، اسلب)، سالی پرفراز و نشیب بود. درواقع چالش های بسیاری از جمله چالش انرژی و کمبود برق و گاز توانست تولید و در ادامه بازار را تحت تاثیر قرار دهد. برخلاف رشد برخی بخش ‌های معدنی، فولاد میانی با کاهش قابل توجه در تولید و صادرات مواجه شد. این موضوع به طور کلی می تواند متاثر از عوامل بسیاری باشد.

دبیر انجمن زغال سنگ کشور گفت: سال گذشته ۵۰ درصد زغال سنگ مورد نیاز کشور از خارج و با سه برابر قیمت داخلی وارد شد.

کیوان جعفری طهرانی، کارشناس بازار آهن و فولاد، گفت: زغال حرارتی و نیمه کک‌شو ایران ظرفیت بالایی برای صادرات دارد و بستن عواض بالا این فرصت را از صنعت زغال سنگ ایران می‌گیرد.