وقتی حرکت یک مجتمع صنعتی بزرگ متوقف می‌شود، موجی از نگرانی و عدم‌قطعیت در سراسر بازار و زنجیره تأمین به راه می‌افتد. این وضعیت مانند انداختن سنگی در آب است که حلقه‌های آن آرام‌آرام در کل زنجیره ارزش گسترش می‌یابد؛ از بازار تا ذهن فعالان اقتصادی. هنگامی که بحران اخیر خطوط تولید فولاد مبارکه را مختل کرد، آنچه پیش از هر چیز آرامش را به بازار بازگرداند، نه سرعت روشن شدن دوباره کوره‌ها، بلکه شکل‌گیری سریع نوعی «دیپلماسی ارتباطات» بود.

اختلال در عرضه جهانی نفت و گاز باعث افزایش تقاضا برای زغال‌سنگ شده است؛ به‌طوری‌که واردات جهانی این سوخت فسیلی در ماه‌های اخیر رشد چشمگیری داشته و در مسیر ثبت یکی از بالاترین سطوح ماهانه در تاریخ قرار گرفته است.

برديا امير تيموري /سردبير : آنچه در تنگه هرمز رخ داده، فقط یک بحران مقطعی انرژی نیست؛ این یک نمایش بی‌پرده از قدرت ژئوپلیتیک ایران است. تهران نشان داده هر زمان اراده کند، می‌تواند یکی از حیاتی‌ترین شریان‌های انرژی جهان را به نقطه فشار بر آمریکا، اروپا و آسیا تبدیل کند. اکنون دیگر بحث فقط بر سر جهش قیمت نفت نیست؛ مسئله این است که اگر ایران بخواهد از اهرم هرمز نه به‌صورت موقت، بلکه به‌عنوان یک ابزار فشار ماندگار و تکرارشونده استفاده کند، اقتصاد جهانی وارد چه دوره‌ای خواهد شد. داده‌های رسمی از افت سنگین جریان نفت از هرمز، رشد شدید قیمت‌ها، فشار بر حمل‌ونقل و کاهش چشم‌انداز رشد جهانی حکایت دارد.

میانگین سالانه قیمت زغال‌سنگ کک‌شو در سال ۲۰۲۵ بین ۲۱ تا ۲۷ درصد کاهش یافت؛ ضعف تقاضای جهانی فولاد و رکود چین، فشار زیادی بر عرضه‌کنندگان وارد کرد، هرچند محدودیت‌های تولید داخلی و اختلالات عرضه مانع سقوط شدیدتر قیمت‌ها شد.